To άσυλο – Η νεομυθολογία της "δημοκρατίας"

Είναι γνωστό πως το πανεπιστημιακό άσυλο έχει εξυψωθεί απο όλους τους κρατούντες σ’ αυτό το οχλοκρατικό πολίτευμα ως κάτι το ιερό που κανείς δεν μπορεί να κρίνει και κυρίως καμία αρχή δεν μπορεί να το παραβιάσει.

Πολιτικοί, φοιτητές (μέλη των εντελώς ανούσιων φοιτητικών παρατάξεων και μη) και λοιποί πολίτες μιλούν για ένα άσυλο το οποίο υπάρχει από την εποχή της αρχαιότητας που δεν πρέπει επουδενί να καταργηθεί γιατί έτσι θα καταργηθεί κι ένα σύμβολο της δημοκρατίας. Το ιερότερο για την μεγαλύτερη πλειοψηφία των αστών διανοούμενων και μη, των οποίων η κρίση έχει θολώσει από την δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη τους για την γνώση.

Εκτός από το δημόσιο κατηγορώ προς όλους αυτούς τους “άνετους” προφέσορες, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει ένα πανεπιστημιακό σύστημα σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και την τσέπη τους, είναι και μια επιστροφή στην πραγματικότητα και κυρίως την ιστορική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα την οποία σκοπίμως αγνοούν πολιτικοί και βολεμένοι της ψευτοδημοκρατίας.

Αλλά μπορείτε να κάνετε και ένα πείραμα μόνοι σας και ρωτήστε καθηγητάδες για το τι ήταν το άσυλο στην αρχαιότητα και ποια η σχέση του με την καρικατούρα που κάποιοι ονομάζουν ” πανεπιστημιακό άσυλο “. Εκτός του οτι δεν θα πάρετε απάντηση απο τους κατ’επιλογήν άσχετους θα πρέπει να γνωρίζετε την απάντηση εκ των προτέρων. Η απάντηση είναι ότι ουδεμία σχέση έχει η έννοια του ασύλου στην αρχαιότητα με αυτήν της σημερινής εποχής.

Το άσυλο στην αρχαιότητα ήταν μια πλήρης πολιτική πράξη η οποία χρησίμευε ως σανίδα σωτηρίας προς αυτούς που αδικήθηκαν από την κρατική εξουσία. Τα άσυλα ήταν ναοί κάτι το οποίο δείχνει και την ιερότητα αυτής της πολιτικής πράξης. Και μιλάμε για πολιτική πράξη συνειδητή κι όχι για παρακινούμενη αυθαιρεσία, όπως είναι τώρα.Επίσης είχε την έννοια της ικεσίας και της συγχώρεσης από τον Θεό που ήταν αφιερωμένος ο ναός.
Παρ’όλη αυτήν όμως την ουσιώδη ιερότητα που περιέβαλε το άσυλο είχε παραβιαστεί από την εξουσία όταν θεωρούσε πως ήταν αναγκαίο κάτι τέτοιο και είναι γνωστοί οι τρόποι εξαναγκασμού για να βγει απ’αυτό ο προστατευόμενος. Ο πιο γνωστός ήταν να αποφασίσει “δημοκρατικά” ο ικέτης αν θα καεί μαζί με τον ναό ή θα βγει να συλληφθεί.
Αργότερα στα ελληνιστικά χρόνια εκφυλίστηκε η έννοια του ασύλου και μπορούσε πλέον μια ολόκληρη πόλη να μπορεί να προστατεύσει κάθε λογής εγκληματία. Οι Ρωμαίοι αργότερα με αρχηγό τον Τιβέριο περιόρισαν δραστικά τις μεγάλες εκτάσεις που παρείχαν άσυλο.

Και αισίως φτάνουμε στην Ελλάδα του σήμερα η οποία παρέχει άσυλο στον ναό της γνώσης, ο οποίος είναι το πανεπιστήμιο, η οποία το παρέχει σε ναρκομανείς και κάθε λογής παρακμιακά στοιχεία για να μην ενοχλούνται από καμία αρχή.
Κι ενώ η κατάσταση είναι έτσι μιλούν ακόμα πολιτικοί και καθηγητές για την ιερότητα του ασύλου.Μπορείτε να βρείτε κάποιο νόημα;

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s