Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου…

Η Ιστορία της 28ης Οκτωβρίου είναι πολύ πικρή για τους σημερινούς πολιτικούς μας. Είναι μια Ιστορία για την οποία δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν χωρίς να την διαστρεβλώσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί άμα την έλεγαν ως έχει θα φαινόταν η γύμνια τους, η ατολμία τους, ο λόγος για τον οποίο δεν τους αξίζει να κυβερνάν την χώρα των Ελλήνων. Μας λένε ότι άμα ζούσαμε εκείνη την περίοδο θα ήμασταν προδότες και δοσίλογοι. Το πολύ αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι τέτοιες κατηγορίες τολμούν να τις εκστομίζουν οι σημερινοί προδότες και δοσίλογοι της Ελλάδας· αυτοί που υποδούλωσαν την Ελλάδα στο Δ.Ν.Τ με το χαμόγελο στο στόμα. Δυστυχώς για αυτούς εγώ, ως Έλληνας Εθνικοσοσιαλιστής, μπορώ να μιλήσω πολύ άνετα για την πραγματική 28η Οκτωβρίου, χωρίς να κρύψω κανένα γεγονός. Μπορούν αυτοί να κάνουν το ίδιο; Μπορούν να μιλήσουν για την 28η Οκτωβρίου χωρίς να αποκρύψουν την φύση του Μεταξικού καθεστώτος και το έργο αυτού; Φυσικά και όχι. Επ’ ευκαιρία της επετείου για την 28η Οκτωβρίου ας κάνουμε μία ιδεολογική-ιστορική-πολιτική ανάλυση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας πριν και τα κατά την διάρκεια της επίθεσης εναντίον της Ελλάδας μέχρι και την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα.

Η φύση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου

Ευθύς εξαρχής θα τονίσω κάτι πολύ απλό γιατί η βλακεία είναι ανίκητος εχθρός. Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, όπως το σημερινό, οι πολιτικοί αγνοούν πλήρως την λαϊκή βούληση και την πνίγουν στην αστυνομική καταστολή. Φανταστείτε λοιπόν τι θα γινόταν σε μία δικτατορία που ο Στρατός και η Αστυνομία έχουν το πρώτο λόγο και κανείς μεγαλοδημοσιογράφος δεν θα τολμούσε να πει τα “δικά του”. Ποια ήταν λοιπόν τα χαρακτηριστικά και οι παροχές του καθεστώτος Μεταξά; Με ποια καθεστώτα της εποχής ομοίαζε και σε ποια σημεία διέφερε από αυτά τα καθεστώτα; Θα ξεκινήσουμε από το ότι το καθεστώς ήταν βαθύτατα αντικομμουνιστικό και αντιδημοκρατικό, οπότε οι φιλελεύθερες δημοκρατίες και η Σοβιετική Ένωση αποκλείονται άνευ σκέψης. Η διαφορά με αυτά τα δύο καθεστώτα θα καταδειχτεί και αργότερα, για να μην μένει καμία αμφιβολία. Τα δύο λοιπόν καθεστώτα που μας μένουν στην Ευρώπη είναι το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας και το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Θα ξεπεράσουμε γρήγορα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά όπως ο χαιρετισμός και οι στολές της Ε.Ο.Ν αφού ουσιαστικά δεν θα μας χρησιμεύσουν σε μια ανάλυση που απευθύνεται και σε άτομα που ίσως δεν καταλαβαίνουν την σημαντικότητα τους. Ας πάμε πρώτα στην φιλολαϊκή πολιτική, την οποία τα αριστερά γκρουπούσκουλα αποδίδουν στην προσπάθεια κατεύνασης της λαϊκής οργής, για να αποκρύψουν την ανικανότητα τους. Καθιερώνεται, λοιπόν, το 8ωρο που τώρα πάει να μας καταργήσει η αστική δημοκρατία και ιδρύεται το ΙΚΑ που κατάφερε η δημοκρατία να το διαλύσει. Δόθηκαν και άδειες στους εργαζομένους σε αντίθεση με την σύγχρονη δημοκρατία που δίνει άδεια, μέσω ανεργίας. Μία σύντομη ματιά στις φιλελεύθερες και “λαϊκές” δημοκρατίες μας πείθει ότι το καθεστώς Μεταξά μαζί με το Εθνικοσοσιαλιστικό και το Φασιστικό καθεστώς ήταν τα πιο φιλολαϊκά και “σοσιαλιστικότερα” των “σοσιαλιστών” του μαρξισμού. Εγώ προσωπικά λαμβάνοντας υπόψιν τις διαφορές φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού θα κατέτασσα το καθεστώς Μεταξά στα φασιστικά καθεστώτα, δεδομένου ότι δεν έθεσε το φυλετικό ζήτημα στην προτεραιότητα που θα έπρεπε και επειδή άφησε ακέραια την κυρίαρχη τάξη της Μοναρχίας, γεγονός που εν τέλει πιθανών να οδήγησε στον θάνατο του.

Το 1933 η Ιουδαία κηρύττει τον πόλεμο ενάντια στην Γερμανία εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής του Ράιχ που άφηνε έκθετους τους Ιουδαίους τραπεζίτες που πίνανε το αίμα του Γερμανικού λαού. Παράλληλα ξεκινά ένα πρωτοφανές οικονομικό εμπάργκο ενάντια στην Γερμανία, πολύ πριν γίνει η προσάρτηση της Αυστρίας ή οποιαδήποτε έστω και υπόνοια για αυτά που θα ακολουθούσαν. Όλη η Ευρώπη μύριζε μπαρούτι και ο τότε κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Μεταξάς, προχώρησε στην “επικαιροποίηση” του Ελληνικού Στρατού, σύμφωνα με τα δεδομένα πολέμου που θεωρούσε ότι θα ήταν επίκαιρα. Κατασκευάζεται το οχυρό Ρούπελ και θεσπίζεται το “φύλλο πορείας” που τόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην επάνδρωση του Ελληνικού Στρατού κατά τον πόλεμο που ακολούθησε. Πράγματι έξι χρόνια μετά, το 1939, ξεκινάει ο πόλεμος που έμελλε να συνταράξει την Ευρώπη και να αλλάξει την ρότα της πολιτικής παγκοσμίως. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 κατόπιν πιέσεων του αποδεδειγμένου πράκτορα των Άγγλων κόμη Τσιάνο, και αντίθετα με τις εντολές του Χίτλερ, η Ιταλία κηρύττει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδος και μετά το περήφανο “ΟΧΙ” του Ιωάννη Μεταξά ξεκινά η πρώτη φάση του έπους της Αλβανίας. Ο Ελληνικός Στρατός μετά το αρχικό μούδιασμα των πρώτων ημερών προελαύνει εντός της Βορείου Ηπείρου και απελευθερώνει πατρίδες που όλοι θεωρούσαν χαμένες και οι Έλληνες κάτοικοι τους υποδέχονται με πανηγυρισμούς. Μετά από αυτή την απροσδόκητη, παγκοσμίως, Ελληνική επιτυχία, ο Χίτλερ παρεμβαίνει και κάνει πρόταση παύσης πυρός που περιλαμβάνει τον εξής όρο: “η Ελλάδα κρατά ό,τι εδάφη έχει καταλάβει μέχρι εκείνη την στιγμή”. Το αγγλόδουλο παλάτι, όπως και η Βρετανική πρεσβεία είναι παντελώς αντίθετοι σε αυτήν την ειρηνευτική πρόταση και “μυστηριωδώς” λίγο μετά ο Ιωάννης Μεταξάς πεθαίνει πριν προλάβει να την αποδεχτεί. Ακολουθεί παρέλαση των “μυστικά” ερχόμενων βρετανικών στρατευμάτων κάτω από την Γερμανική πρεσβεία και η Γερμανία επιτίθεται εναντίον της Ελλάδος. Η συνέχεια είναι γνωστή, αφού τα Γερμανικά στρατεύματα παρακάμπτουν την ηρωική γραμμή Ρούπελ που αντιστέκεται με αυταπάρνηση και καταλαμβάνουν την Αθήνα λίγο αργότερα. Κοιτώντας κανείς τους αριθμούς των στρατευμάτων αντιλαμβάνεται ότι η Αγγλία δεν ήθελε ουσιαστικά να βοηθήσει, αλλά μόνο να εμπλέξει την Ελλάδα στον πόλεμο για να ανοιχτεί άλλο ένα μέτωπο. Απέναντι στις μηχανοκίνητες Γερμανικές Μεραρχίες στάλθηκαν τα υπολείμματα κάποιων Αυστραλιανών συνταγμάτων πυροβολικού, τα οποία το μόνο που έκαναν ήταν να οπισθοχωρούν μέχρι την τελική τους αποχώρηση. Μία σωστή ανάλυση των αιτίων και των συνεπειών όλων αυτών των γεγονότων είναι δυστυχώς αδύνατη αφού ως γνωστόν τα πάντα ξεκινάνε με την συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 και οι συνέπειες είναι εμφανείς ακόμα και σήμερα με την παγκοσμιοποίηση. Επειδή είναι προφανώς αδύνατο αυτό να γίνει τώρα επιφυλάσσομαι να το κάνω σε μετέπειτα άρθρο.

Συνοπτική καταμέτρηση των ψεμμάτων που μας λένε σήμερα

Ξεκινάμε από το περίφημο “το όχι το είπε ο λαός και όχι ο Μεταξάς”. Πέραν από το προφανές ιστορικό ατόπημα θα αναφερθούμε στην εις βάθος προσβολή της ανθρώπινης νοημοσύνης από αυτή την δήλωση. Ο Λαός ως γνωστόν αντέδρασε στην υποδούλωση της πατρίδας μας από το Δ.Ν.Τ που επήλθε με την ψήφο των “Συμμάχων” Πα.Σο.Κ, Λα.Ο.Σ, Ντόρας και την δακρύβρεχτη ρητορεία Βορίδη για “μητρός τε και πατρός”. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων αυτών που ομολογουμένως ήταν μαζικές; Κανένα, αφού ως γνωστόν πέραν των αστυνομικών δυνάμεων, δουλειά έπιασαν και η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και φυσικά οι αναρχικοί- “αντεξουσιαστές στην εξουσία”. Όλα αυτά σε ένα “δημοκρατικό” καθεστώς. Φανταστείτε τι θα γινόταν άμα ο Ιωάννης Μεταξάς ήθελε να πει “ναι”. Πέρα από αυτό η όλη ψευδολογία αδικεί και την προετοιμασία που είχε κάνει ο Ιωάννης Μεταξάς για τον επερχόμενο πόλεμο, στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί. Δεύτερο ψέμα είναι “ο αντιφασιστικός αγώνας των Ελλήνων”. Είναι απορίας άξιον πως ένα φασιστικό καθεστώς μπορεί να διεξάγει αντιφασιστικό αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες Εθνικιστές και πατριώτες θα μάχονταν για την ανεξαρτησία της Πατρίδος τους σε κάθε περίπτωση και απέναντι σε κάθε εχθρό. Το ίδιο έκανε και το καθεστώς Μεταξά σε αντίθεση με τους σύγχρονους πολιτικούς. Ο αγώνας από την πλευρά των Ελλήνων δεν ήταν ούτε αντιφασιστικός, ούτε ιδεολογικός, αλλά βαθύτατα Εθνικός. Άλλωστε αυτοί που βάφτισαν αυτήν την μάχη ιδεολογική δεν πολεμούσαν κατόπιν εντολής Ζαχαριάδη για να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Βουλγαρίας μέχρι την στιγμή που η μαμά Μόσχα είπε να πολεμήσουν. Η ιδεολογική συνάφεια του καθεστώτος Μεταξά με αυτό των Ιταλών και των Γερμανών κάνει την ορολογία “αντιφασιστικός αγώνας” απαγορευτική. Τρίτο ψέμα είναι η αντίσταση των κομμουνιστών. Ως γνωστόν μόνο κάτι Γερμανοί ταχυδρόμοι πέθαναν κατά την διάρκεια της Κατοχής και η αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων έγινε με παρέλαση! Άλλωστε το μοναδικό σοβαρό σαμποτάζ έγινε από τις δυνάμεις κυρίως του ΕΔΕΣ σε συνασπισμό με Άγγλους και τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Άλλο ένα μεγάλο ψέμα που διαδίδεται και από αριστερά και από δεξιά είναι ότι οι άντρες των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν προδότες και δοσίλογοι. Προδότες και δοσίλογοι λοιπόν οι ήρωες του έπους της Αλβανίας, επειδή αντί να σκοτώνουν ταχυδρόμους, επέλεξαν να δώσουν αγώνα για να μην γίνει η Ελλάδα προτεκτοράτο της Σοβιετικής Ενώσεως μετά τον πόλεμο; Αν κάποιος πέρα από ιδεολογίες κοιτάξει την κατάντια στην οποία περιέπεσαν οι πρώην “λαϊκές δημοκρατίες”, μάλλον θα πρέπει να τους ευχαριστεί και να τους τιμά αντί να τους λέει προδότες όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αυτός ο κατάλογος των ψευδών θα μπορούσε να συνεχίσει για πολύ, αλλά ας το σταματήσω εδώ, λόγω χώρου και πάλι, για να μην σας κουράζω και πολύ. Ελπίζω να σκεφτείτε και να βρείτε και άλλα από τα ψέμματα που μας λένε τα media (επίτηδες το γράφω αγγλιστί, χάριν συμβολισμού). Βέβαια θα συμφωνήσω με οποιονδήποτε πει ότι και τώρα που βρεθήκαμε στην δυτική πλευρά της συμφωνίας της Γιάλτας δεν είμαστε και πολύ καλύτερα, αλλά οφείλουμε να σκεφτούμε τις συνθήκες στις οποίες αυτοί οι άνθρωποι πήραν τις αποφάσεις που πήραν.

Συμπερασματικά-Πολιτικά

Επειδή μας έχουν πρήξει με το τι θα κάναμε αν ζούσαμε στην Κατοχή θα πω πρώτος εγώ, ως Έλληνας Εθνικοσοσιαλιστής, ότι θα πολεμούσα εναντίον των Ιταλών και των Γερμανών, γιατί ένας Εθνικοσοσιαλιστής θέλει πρώτα και πάνω από όλα την ανεξαρτησία της Πατρίδας του. Δεν ζούσα βέβαια τότε οπότε και η ερώτηση και η απάντηση είναι καθαρά υποθετικές, όμως η ερώτηση έρχεται εκ του πονηρού από τους σύγχρονους δοσίλογους. Δυστυχώς στην σύγχρονη εποχή της “δημοκρατίας” η βλακεία έχει γιγαντωθεί και πρέπει κάποιος να απαντά στους υστερόβουλους και στους ανόητους. Ζούμε σήμερα στον κόσμο της Γιάλτας και κοιτώντας έξω από το παράθυρο αμφιβάλλω αν νικήσαμε τότε. Ο αγώνας ήταν βέβαια ηρωικός, αλλά σαν να μου φαίνεται ότι βρισκόμαστε υπό Κατοχή. Μια κατοχή της οποίας τα θύματα δεν τα μετράμε, ούτε εκτελούνται μπροστά από έναν τοίχο. Τα θύματα αυτής της Κατοχής είναι οι μανάδες μας που τις ληστεύουν οι αλλοδαποί, οι πατεράδες μας που χάνουν την δουλειά τους, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας που δεν μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακα τους, αυτός που αυτοκτονεί λόγω χρεών και η οικογένεια του, οι οικογένειες των θυμάτων της Marfin, είμαστε όλοι εμείς. Όλοι οι Έλληνες.

Βιβλιογραφία:
1) Η ομιλία του Χίτλερ για την Βαλκανική Εκστρατεία – Εκδόσεις Περίπλους
2) Ο αγών του βουνού υπό τον ζυγό του ΚΚΕ – Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις
3) Ezra Pound – Η Αμερική και οι αιτίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – Εκδόσεις Περίπλους

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s