Βlack Metal: Συντηρητική επανάσταση στην μοντέρνα κουλτούρα: Μέρος 1

Υπό το πρίσμα του φυλετικού εθνικισμού, το μουσικό είδος που είναι γνωστό σαν black metal είναι ένα από τα πιο σημαντικά μουσικά φαινόμενα των δυο περασμένων δεκαετιών. Αλλά και πάλι, σπανίως συζητιέται από πολιτικούς μελετητές και σχολιαστές. Αυτό ξαφνιάζει μιας και το Black Metal πάει κόντρα στην όλο και αυξανόμενη περιθωριοποίηση και καταδίκη της φυλετικής συνείδησης των Λευκών. Ακόμα πιο πολύ ξαφνιάζει το γεγονός πως το Black Metal εμπνεύστηκε και διατηρεί τις ίδιες πολιτισμικές παραδόσεις που θεμελιώνουν τον σύγχρονο φυλετικό εθνικισμό. Επιπλέον, το black metal, με την ιδιαίτερη και Ευρωπαϊζουσα αισθητική του, είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στο προ-νοητικό στάδιο, ενάντια στην επίθεση στην Λευκή φυλετική ταυτότητα.

Έχω ξανααναφερθεί στην ανάγκη δημιουργίας ενός παράλληλου «σύμπαντος» στην σύγχρονη mainstream κουλτούρα, και αυτό δεν εμπλέκει μόνο την επιλογή θεμάτων προς μελέτη, αλλά να περιμένουμε και τον ορισμό τους μέσω της έγκρισης από τους κομφορμιστές μελετητές του κατεστημένου. Γράφω, ελπίζοντας στην εισαγωγή του black metal σαν θέμα μελέτης μέσα στην αντι-εγκαλιταριανη παράδοση.

Το black metal δεν έχει αγνοηθεί από τους μελετητές του κατεστημένου. Έχει σχολιαστεί για παράδειγμα, στο Extreme Metal: Music and Culture on the Edge του Keith Kahn-Harris, ιδρυτή του Νέου Κέντρου Εβραϊκής Σκέψης, στο The Meaning and Purpose of Leisure: Habermas and Leisure at the End of Modernity του Karl Spracklen, στο Commodified Evil’s Wayward Children: Black Metal and Death Metal as Purveyors of an Alternative Form of Modern Escapism του Jason Foste, και στο Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and the Politics of Identity, του Nicholas Goodrick-Clarke.. Επίσης έχουν ασχοληθεί με το θέμα και διάφοροι γνωστοί συγγραφείς όπως τον Michael Moynihan και του Didrik Soderlind, το βιβλίο των οποίων, το Lords of Chaos: The Bloody Rise of the Satanic Metal Underground είναι διαθέσιμο από τα συμβατικά βιβλιοπωλεία.

Αν και ο Moynihan και ο Soderlind βασίζονται σε Γιουγκιανά αρχέτυπα για αυτό που αλλιώς θα ήταν μια σκανδαλοθηρική δημοσιογραφική ανάλυση για το black metal, τα άλλα κείμενα βασίζονται σε αναλύσεις που προέρχονται από την ΦρουδοΜαρξιστικη ερευνητική παράδοση, που συμπεριλαμβάνει πολλούς Μαρξιστές θεωρητικούς όπως ο Louis Pierre Althusser, μεταμοντερνιστές όπως οι Jacques Derrida και Michel Foucault, κριτικοί θεωρητικοί όπως οι Max Horkeimer και Theodor Adorno,
και ου τω καθεξής. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ερμηνείες για την κουλτούρα από εκείνα τα στρατόπεδα, όπου αν έχουν μια εμβάθυνση σε αυτά, είναι τελείως περιορισμένα και διαστρεβλωμένα από την αδιαμφισβήτητη πίστη των μελετητών στην ισότητα σαν ένα καλό από μόνο του, απορρίπτοντας έτσι τα πορίσματα των Εξελικτικών σαν ειδεχθή ιδεολογικά, και από την αποστασιοποιημένη – για να μην πούμε τελείως ξένη-στάση τους απέναντι στο παραδοσιακό Δυτικό πολιτισμό.

Οι περιορισμοί και οι διαστρεβλώσεις που έχουν αναπτυχθεί σε αυτόν τον κορμό των θεωριών, επιδεινώνονται από την κατάσταση του στο Δυτικό ακαδημαϊκό στερέωμα μιας και η θεσμική ακαδημαϊκή ορθοδοξία, ένα κλειστό σύμπαν από θεωρίες όπου εναλλακτικές -όπως πχ οι αντισωτικές, εξελικτικές-θεωρίες απορρίπτονται σαν αναξιόπιστες, ξεπερασμένες, προκατειλημμένες η ερευνητικά ελλιπείς. Όταν το θέμα μια έρευνας είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο το οποίο ανοικτά απορρίπτει τις θεμελιώδεις αρχές στις οποίες το κυρίαρχο σώμα θεωριών έχει αναπτυχθεί, τότε πάντα υπάρχει ο κίνδυνος η επιστημονική ανάλυση να εκφυλιστεί σε μια ακατανόητη ηθικολογία.

ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΕ ΟΡΟΥΣ ΣΤΥΛ

Τι είναι το black metal;

Το black metal είναι μια ριζοσπαστική απόφυση του Heavy Metal.Την δεκαετία του 80 πολλά συγκροτήματα που έπαιζαν εμπορικές μορφές του Heavy Metal έγιναν mainstream, κερδίζοντας υψηλές θέσεις στα μουσικά τσαρτς και πούλαγαν εκατομμύρια κόπιες. Αυτό ώθησε πολλά “φονταμενταλιστικά” στοιχεία μέσα στους κύκλους του Heavy Metal να ξαναδιεκδικήσουν τον “υπόγειο” χαρακτήρα του Heavy Metal, αναπτύσσοντας ακραία είδη του Heavy Metal ήχου, τα οποία θεωρήθηκαν οτι ήταν σε μεγαλύτερη συνάφεια με τα αρχικά αντιεμπορικά και underground μηνύματα του Heavy Metal.[Βλεπε Deena Weinstein, Heavy Metal: The Music And Its Culture (New York: Da Capo Press, 2000)].To Βlack Metal ήταν ένα από αυτά τα είδη. Έχει χαρακτηριστεί “Black”(μαύρο) Μetal γιατί αρχικά οριζόταν μέσα από αιρετικά θέματα και αισθητική.

Σε θέμα ήχου, το Black Metal διαφέρει από το Heavy Metal.Aν και τα δυο στηρίζονται στα βασικά ηχητικά μέρη (κιθάρα, μπάσο, τύμπανα και φωνητικά) και χαρακτηρίζονται από ηχητική ένταση, ακραία φωνητικά και την χρήση βαριά μονταρισμένων κιθάρων. Οι μουσικοί της Heavy Metal, όμως, προτιμούν την συνηθισμένη δομή των τραγουδιών (στίχος, ρεφρέν, στίχος, ρεφρέν, σόλο, στίχος, ρεφρέν) όπως και τα τραγουδιστά/κραυγαστά και μελωδικά ηχητικά. Επιπλέον, οι κιθαρίστες του Heavy Metal, αν και συχνά υιοθετούν στο παίξιμο τους στοιχεία από κλασσική μουσική, συνήθως η εκτελέσεις τους είναι κατά τέτοιον τρόπο παιγμένες ώστε να φαίνεται καθαρά η καταγωγή του Heavy Metal από το Rythm n Blues. Οι στίχοι των Heavy Metal συγκροτημάτων τείνουν να ασχολούνται με επιφανειακά ζητήματα που απασχολούν την νεολαία:αγάπη, ωρίμανση, σεξ, ανταρσία, διασκέδαση, ποτό κλπ.

Το black metal από την άλλη είναι πολύ πιο σκοτεινό και ακραίο, εμφανίζοντας πολύ πιο ωμό, θορυβώδες και πολύ πιο τραχύ κιθαριστικό ήχο, μη συνηθισμένη δομή κομματιών, εμπνευσμένες από κλασσικές μελωδίες οι οποίες υποδηλώνουν ζοφερότητα, μυστικισμό, θλίψη και μίσος, καθώς και απάνθρωπες, δαιμονικές κραυγές για ηχητικά, οι οποίες είναι ακατάληπτες και αντηχούν πολύ βαριά. Επιπλέον οι στίχοι του Black Metal είναι πιο σοβαροί και απόκρυφοι και καταπιάνονται με ζητήματα αιρετικά, προ-Χριστιανικής μυθολογίας, παγανιστικής υπερηφάνειας,
πόλεμου, γενοκτονίας και μίσους .

Το black metal διαφέρει από το heavy metal και αισθητικά.To black metal προτιμά το μαύρο χρώμα πάνω από όλα. Τα λογότυπα των συγκροτημάτων είναι πάντα στρεβλά και περίτεχνα, σχεδόν πάντα δυσανάγνωστα, και εμπεριέχουν σύμβολα αιρετικού ή παγανιστικού χαρακτήρα όπως ρούνες, σβάστικες, αντεστραμμένους σταυρούς, πεντάλφες και “σφυριά του Θωρ”. Τα στρεβλά γράμματα “τα γοτθικά” είναι πανταχού παρόντα. Οι μουσικοί χρησιμοποιούν μυθολογικά καλλιτεχνικά προσωνύμια, και βάφονται με πτωματοειδή μαυρόασπρη μπογιά στο πρόσωπο. Πάντα εμφανίζονται στους δίσκους τους σε νυχτερινά, δασικά, μεσαιωνικά ή χειμωνιάτικα σκηνικά, φορώντας μαύρα δερμάτινα ρούχα και χαϊμαλιά Δεν είναι ασυνήθιστο για τα πιο ακραία συγκροτήματα, να επιδίδονται σε αυτοτραυματισμούς (συνήθως με κυνηγετικά μαχαίρια στα χέρια και στον κορμό) και να φωτογραφίζονται, γεμάτοι αίματα, μετά από τέτοιες πράξεις. Ο σκοπός είναι να εμπνεύσουν τον φόβο στους θιασώτες της Mainstream κουλτούρας, αν και αυτό συνήθως είναι “κήρυγμα για την χορωδία”, φυσικά, στην προσπάθεια τους να καθιερωθούν όσο πιο ριζικά γίνεται αντίθετη στην “μιαρή” mainstream κουλτούρα, γιατί αλλιώς το black metal θα ήταν άγνωστο και “αόρατο” εκτός των θιασωτών της υποκουλτούρας του.

ΟΙ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ THΣ BLACK METAL

Τα πρώτα black metal συγκροτήματα ήταν οι Bathory, από την Σουηδία και οι Venom από την Αγγλια. Στους Venom χρεώνεται η εισήγηση του όρου black metal, μέσω του ομώνυμου album τους το 1981.Ομως οι Bathory ήταν πιο επιδραστικοί. Αν και οι πρώτες δουλειές των Bathory είχαν να κάνουν με σατανιστικά θέματα και αισθητική, αυτά σταδιακά υποχώρησαν χάριν της εισήγησης στοιχείων από κλασσική μουσική, ιδιαίτερα της Ρομαντικής περιόδου, και ενός αναπτυσσόμενου ενδιαφέροντος για προΧριστιανικη Σκανδιναβική μυθολογία και ιστορία. Αλμπουμ όπως το Blood Fire Death (1989), Hammerheart (1991), και Twilight of the Gods (1992) σταδιακά ενέπνευσαν την δημιουργία ενός ξεχωριστού είδους του μέταλ, του Viking Metal.

Το ίδιο σημαντική ήταν η επίδραση του Σουηδικού τρίο, Hellhammer, και η επερχόμενη ενσάρκωση τους, οι Celtic Frost. Oι Hellhammer ήταν το πρωτότυπο για πολλά αποστήματα της Heavy Metal την δεκαετία του 80,οπως τα Thrash Metal, Death Metal και Black Metal, αλλά δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε ένα από αυτά. Μέσω των υψηλά ποιητικών στίχων και της αυξανόμενης περίτεχνης μουσικής σύνθεσης(που έφτασε το απόγειο της το 1987,με το Into the Pandemonium),οι Hellhammer/Celtic Frost υπήρξαν οι πρωτοπόροι της μετατροπής της Μεταλ μουσικής σε ένα εκλεπτυσμένο είδος τέχνης.

Σε μια περίοδο που το Heavy Metal καταπιανόταν με βασικά, επιφανειακά και ηδονιστικά ζητήματα (μπύρα, γυναίκες, πάρτυ),τα άλμπουμ των Celtic Frost καταπιάνονταν με θεούς και αρχαίους πολιτισμούς και των BATHORY με Asatru, Βικινγκς και ΒΠΠ. Το βρετανικό thrash metal συγκρότημα, Skyclad, ήταν επίσης σημαντικό, προοιωνίζοντας την γένεση του Folk metal, ενός είδους που εισάγει την παραδοσιακή λαϊκή μουσική σε ένα Black Metal πλαίσιο, και που οι μουσικοί τους έχουν Black Metal και Viking Metal υπόβαθρο.

Το σύγχρονο Black Metal έχει πάψει να χαρακτηρίζεται και να ταυτίζεται αμιγώς με τον Σατανισμό. Από τα τέλη 80,πολλοι black metal μουσικοί αρνήθηκαν συνειδητά να εκφραστούν μέσω μιας ξένης (μη ευρωπαϊκής) μονοθεϊστικής παράδοσης. Το Black Metal ,έχει χωριστεί σε μια ποικιλία από παγανιστικά υπό είδη, σαν τα προαναφερθέντα Viking Metal και folk metal και –το πιο ριζοσπαστικό από όλα- το National Socialist Black Metal(NSBM).

Alex Kurtagic (Μετάφραση Α.Σ)

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s