Τέλη Καλοκαιριού

Όπως πολλά καλοκαίρια τα τελευταία χρόνια, έτσι κι αυτό ήταν για τον ελληνισμό ένα καλοκαίρι ντυμένο στα μαύρα, το χρώμα του πένθους. Μνήμη Ηρώων και Μαρτύρων της Φυλής.

Εκεί στην άλλη μεριά του Αιγαίου, πριν όχι πολλά καλοκαίρια, μαρτύρησε ο Ελληνισμός της Ιωνίας. Ξεριζώθηκε. Οι Έλληνες σφαγιάστηκαν και βασανίστηκαν με τρόπους που ο πόνος τους είναι ανείπωτος και με λόγια δεν περιγράφεται. Λυγμοί και κραυγές φρίκης που ούτε ο αχός του πελάγους ούτε ο απόηχος της δυνατής μουσικής που παίζουν τα σημερινά club και που ταξιδεύει το θαλασσινό αγέρι από τα νησιά του Αιγαίου στις “ακτές της Τουρκίας” δεν είναι δυνατόν να τα σβήσουν και να τα πνίξουν.
Γιατί αυτές οι κραυγές φρίκης και λυγμοί της Ιωνίας γίνηκαν πιο δυνατοί. Γιατί ενώθηκαν με τις κραυγές οδυρμού των Ελλήνων στην Ελλάς του Νότου, την Κύπρο το καλοκαίρι του ’74. Εκατοντάδες οι νεκροί και τα πτώματα να κατακρεουργούνται από τους βαρβάρους που δεν ήθελαν να αφήσουν πέτρα στην πέτρα. Πάλι Έλληνες ξεριζωμένοι από τα σπίτια τους, από τις πατρογονικές τους εστίες από τον προαιώνιο εχθρό. Έλληνες που πολέμησαν σαν λιοντάρια, όπως οι Σπαρτιάτες ένα καλοκαίρι. Κι αυτοί, πάλι, πολεμώντας τους βαρβάρους της Ανατολής μα, πάλι προδομένοι από κάποιον Εφιάλτη και το σινάφι του, έπεσαν. Έπεσαν όμως πολεμώντας γενναία, βρίσκοντας Θάνατο Ηρωικό περνώντας στα Ιλίσια Πεδία συντροφεύοντας τους Πατέρες που άνοιξαν το δρόμο της Ελευθερίας με το Αίμα τους. Η Μαρτυρική Κύπρος που το Αίμα των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ ακόμα δεν είχε στεγνώσει στα κακοτράχαλα βουνά και τις μικρές της πόλεις πολεμώντας τους Άγγλους, τους παγκόσμιους αποικιοκράτες.
Και πολλοί σήμερα, στην εποχή της “παγκόσμιας ειρήνης”, της υλικής ευημερίας και στο όνομα της “φιλίας των λαών” και προσπαθώντας να μας πείσουν πως ο φόρος αίματος θα σταματήσει μονάχα αν γίνουμε φίλοι με τους Τούρκους. Πως δεν πρέπει λένε να ‘μαστε “φανατικοί”, δεν πρέπει να ‘μαστε “εθνικιστές” γιατί αυτά είναι που οδηγούν τους λαούς σε συγκρούσεις…Μα, ο βρώμικος ρόλος τους ξεσκεπάζεται όταν τους κατσαπλιάδες των Ελλήνων τους ονοματίζουν απελευθερωτές. Όταν έστω και για λίγο, η δημοσιότητα δείχνει τα χρήματα που παίρνουν για να προωθήσουν αυτές τις λογικές και πολιτικές, όπως έγινε στην Κύπρο με το σχέδιον Ανάν. Όταν τις σφαγές και τα εγκλήματα στο λιμάνι της Σμύρνης τα ονοματίζουν συνωστισμό… Και είναι φορές που τα βάζεις κάτω και βλέπεις πως δε γίνεται να ‘σαι φίλος με τον Τούρκο. Και χρησιμοποιείς την επιστήμη. Την Ιστορία, τη Γεωπολιτική. Μα, ακόμα και με οικονομικά κριτήρια, πάλι δε σε “συμφέρει” να ‘σαι φίλος με τον Τούρκο…
Μα, είναι κάτι πέρα από τη λογική. Ασύγκριτα πιο δυνατό από αυτή. Σε κάνει να βράζεις, να νιώθεις άβολα με τον εαυτό σου και να τρελαίνει το μυαλό σου. Είναι αυτό το Αίμα που κυλά στις φλέβες σου…
Το ίδιο Αίμα που χύθηκε από τον Τάσο Ισαάκ και τον ξάδερφό του Σολωμό Σολωμού εκείνο το καλοκαίρι στην Κύπρο. Το ίδιο Αίμα με τους Βλαχάκο, Καραθανάση και Γιαλοψό που έβαψαν τα βράχια του Αιγαίου στα Ίμια, λίγους μήνες πρωτύτερα. Το ίδιο Αίμα με τον Ηλιάκη που ο Μυθικός Βασιλιάς φαίνεται να κάλεσε στο Πέλαγος που χάρισε το όνομά του γιατί ζήλευε που πετούσε στους Ουρανούς.
Το ίδιο Αίμα με τον Αριστοτέλη Γκούμα που βρήκε κι αυτός θάνατο φρικτό στην αρχέγονη κοιτίδα των Ελλήνων, την Ήπειρο. Τη Γη του Βασιλιά Πύρρου. Κι έγινε Μάρτυρας της Φυλής. Της Φυλής, αυτό το Ποτάμι το Αιμάτινο που χάνεται στο χρόνο και χύνεται σ’ αυτόν τον τόπο, σ΄ αυτά τα βράχια που λέγονται ΕΛΛΑΣ. Τον Αριστοτέλη που δε δείλιασε να τα βάλει με οχτώ βαρβάρους. Τον Αριστοτέλη που ενώ οι σάρκες τους έλιωναν μαζί με τα σίδερα της μηχανής του στην άσφαλτο γιατί οι βάρβαροι προσπαθούσαν να τον λιώσουν με το αμάξι τους εκείνος παρέμενε ζωντανός…
Αυτά κοινωνήσαμε την εβδομάδα που πέρασε, Σάββατο βράδυ στα γραφεία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ με τους Συναγωνιστές που βρέθηκαν στους τόπους Θυσίας και Μαρτυρίας των Ελλήνων από τη μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη. Από την Κύπρο ως τη Βόρειο Ήπειρο. Μα αυτά, όπως σωστά μας είπαν, είναι αδύνατον να περιγραφούν με λόγια…
Χοές αίματος σε τέφρα. Τέφρα από τα καμμένα δένδρα των δασών. Δάση που ελάχιστα έχουν απομείνει και που οι εμπρησμοί όσων έχουν απομείνει πέρασαν στα ψιλά. Όταν, λοιπόν, τα δειλινά του καλοκαιριού, αντικρίζεις το ηλιοβασίλεμα, δες το χρώμα του. Το κόκκινο που απλώνει ο Ήλιος. Ένας Ήλιος ματωμένος. Η Σημαία μας…

Από του Ολύμπου την γρανιτένια Όψη
Μέχρι της Κύπρου τη σκλαβωμένη Γη
Απ’ τη Μεγάλη του Ονείρου μας την Πόλη
Ως τη Χειμάρα που είναι Ελληνική

This entry was posted in Ιδεολογία. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s