Περί Ζωοφιλίας, αστικής και μη

Ζούμε στην εποχή που αστικοποιούνται και “λειαίνονται” τα πάντα. Γίνονται ακίνδυνα, άχρωμα και άοσμα για να αντικατοπτρίσουν τους ανθρώπους που τα υιοθετούν, τους αστούς. Ο αστός είναι ένα αξιοπερίεργο ον, κλεισμένος μέσα στα κόμπλεξ και τις φοβίες του μονίμως παραπονιέται για την κατάσταση που βιώνει, αλλά αντιδρά σφόδρα στην οποιαδήποτε αλλαγή αυτής της κατάστασης. Οι συνήθειες του θεωρούνται ιερές και όπως και οι αξίες του, μέχρι ο ίδιος να τις προδώσει προκειμένου να ντροπιάσει την ίδια του την ύπαρξη. Τελευταίως ο αστός απέκτησε πατριωτική και οικολογική συνείδηση μόνο που ο πατριωτισμός του είναι του καναπέ, μέσω του διαδικτύου, όπως και η οικολογία αφού η μόνη του προσφορά είναι το κλείσιμο του ηλεκτρικού ρεύματος για μισή ώρα, κατά την οποία μισή ώρα κλαίει για τον θάνατο του “πολιτισμού” του. Υποκριτής στα πάντα του, ο αστός, απεχθάνεται την ίδια του την πόλη, αλλά δεν κάνει τίποτα για να την βελτιώσει, αντιθέτως ψηφίζει τους ίδιους μπας και τον κάνουν μέρος του προβλήματος. Για να μην πολυλογώ ας έλθω στο ζήτημα για το οποίο θέλω να μιλήσω και είναι η σύγχρονη αστική ζωοφιλία, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με οποιαδήποτε υγιή μορφή ζωοφιλίας. Θα παρουσιάσουμε επιγραμματικά την σύγχρονη αστική ζωοφιλία, την Εθνικοσοσιαλιστική άποψη σε ιδεολογικό και ιστορικό επίπεδο και την φενάκη του πρωτογονισμού και γενικά του αριστερόστροφου ζωοφιλικού κινήματος. Γενικά σκοπός μου είναι να καταδείξω την φαυλότητα της ανθρωποκεντρικής ζωοφιλίας και την υποκρισία των “δημοκρατικών” σχολιαστών όταν αυτοί καλούνται να σχολιάσουν την Εθνικοσοσιαλιστική ζωοφιλία και πολιτική. Ακολούθως να δείξω την υγεία της πραγματικής φυσιολατρίας και ζωοφιλίας που δεν περνά από αστικά πρίσματα και ανησυχίας περί “χαριτωμενιάς”. Ο κίνδυνος που καταδεικνύεται σε κάθε έκφανση των αστικών ανησυχιών είναι ότι αυτές οι ανησυχίες είναι άκρως υποκριτικές και εν τέλει επιζήμιες, αφού οι συνειδήσεις παραμένουν κοιμώμενες απέναντι στους κινδύνους και το ξυπνητήρι το καλύπτει ο ήχος του νανουρίσματος του αστικού “ακτιβισμού”. Ενάντια σε κάθε είδους “νανούρισμα” οχλαγωγούμε λέγοντας την αλήθεια με την ελπίδα ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που θα ακούσουν έστω και την τελευταία στιγμή. Πολλοί θα επικαλεστούν την μη σημαντικότητα του ζητήματος, όμως θα τους τονίσω ότι η Φύση είτε μιλάμε για χλωρίδα είτε για πανίδα δεν μπορεί να είναι σε καμμία περίπτωση ασήμαντη.

Η αστική ζωοφιλία

Ο ελαττωματικός τρόπος σκέψης του αστού στο θέμα της Φύσης έχει να κάνει με την παντελή έλλειψη επαφής με αυτήν και με την ζωή του στην πόλη. Η ζωοφιλία του είναι πλήρως αντί-φυσική σε όλα της τα επίπεδα, όπως άλλωστε αντί-φυσική είναι και η όλη του κοσμοθέαση. Στην σύγχρονη αστική δημοκρατία η επιβίωση έχει γίνει θέμα του ισχυρότερου οικονομικά για τους ανθρώπους και του πιο χαριτωμένου για τα ζώα. Το όλο σκεπτικό του αστού για την ζωοφιλία είναι τι θα τον ευχαριστεί περισσότερο να βλέπει όταν θα μπαίνει στο σπίτι του μετά την δουλειά. Χαρακτηριστικά είναι τα προβλήματα που δημιουργούνται από την αλλόφρονα αντίληψη που επικρατεί στα αστικά κέντρα περί της ζωοφιλίας. Στείρωση, λοιπόν, των μικρών μας φίλων προστάζουν οι φιλοζωικές οργανώσεις μπας και ελεγχθεί ο υπερπληθυσμός των αδέσποτων ζώων. Προτροπή που άμα δινόταν από “ανθρωπιστική” οργάνωση σχετικά με ανθρώπους θα προκαλούσε την οργή των αντιρατσιστικών οργανώσεων, αφού προφανώς οι στειρώσεις απευθύνονται κυρίως στα ημίαιμα, των οποίων οι γόνοι δεν πωλούνται ακριβά. Καταριούνται τους κυνηγούς γιατί σκοτώνουν ζωάκια, αλλά ταυτόχρονα παραπονιούνται και για την κατακόρυφη πτώση της ποιότητας του κρέατος που καταναλώνουν. Αν δε βρεθούν στην εξοχή το κυνήγι έρχεται απευθείας στην ημερήσια διάταξη. Υπάρχει φυσικά και η προέκταση του πασιφισμού ακόμα και στην ζωοφιλία και ονομάζετε χορτοφαγία. Δεν έχω καμμία αντίρρηση στην περίπτωση που κάποιος αρέσκεται να τρώει έτσι για προσωπικούς του λόγους, αλλά όλοι οι χορτοφάγοι που έχω γνωρίσει μιλάνε για κανιβαλισμό και φόνο όταν αναφέρονται σε όλους τους υπόλοιπους, λες και θα έπρεπε να ντρεπόμαστε για την θέση που η Φύση μας χάρισε στην τροφική αλυσίδα. Γενικώς υπάρχει, στον αστό, μια πλήρης απαξίωση για κάθε είδους αρπακτικό, αφού αυτό αντιπροσωπεύει αξίες που ο αστός σιχαίνεται, αφού στον κόσμο του το αρπακτικό φορά κουστούμι και φέρει χαρτοφύλακα, καμμία σχέση λοιπόν με την αγνή μορφή του λύκου. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις της σύγχρονης αστικής νομοθεσίας στο θέμα των ζώων είναι τουλάχιστον τραγελαφική, αφού μπορεί ο κάθε ανώμαλος να δολοφονεί αδιακρίτως με μόνο αντίτιμο κάποιο πιθανό πρόστιμο. Αυτό που ορίζει σαφώς η νομοθεσία είναι ότι μέσα στο κλεινόν άστυ δεν έχουν θέση τα ζώα της φάρμας, μην τυχόν και βρει κανένας αστός κάποιο αυγό που να είναι κάποιας ποιότητας. Εντάξει γίνομαι είρων και το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι δυνατόν σε μία κοινωνία που η κυβέρνηση αγωνίζεται για τα δικαιώματα του κάθε λαθραίου εις βάρος των Ελλήνων να μην είναι κατοχυρωμένη τουλάχιστον η τιμωρία του ανώμαλου με τις φόλες. Στην αστική νοοτροπία και νομοθεσία ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς του χώρου του και μοιραία θα τιμωρηθεί από την αληθινή βασίλισσα την Φύση.
Πρωτογονισμός

Στον πλήρη αντίποδα της αστικής νοοτροπίας υπάρχει ο πρωτογονισμός, ο οποίος είναι παρακλάδι του οικοαναρχισμού. Θα ξεπεράσουμε άμεσα τις προφανείς ιδεολογικές αντιφάσεις ενός οικοαναρχικού-πρωτογονιστή, ο οποίος πιστεύει στην σεξουαλική απελευθέρωση και σε όλα τα σημάδια των σύγχρονων καιρών της αστυφιλίας για να φτάσουμε στον αντικειμενικό σκοπό του συγκεκριμένου άρθρου, δηλαδή την σχέση τους με την ίδια την Φύση. Θα προσπεράσω και το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι παιδιά της πόλης και μάλιστα ναρκομανείς, αφού δεν θα συνεισφέρει στην θεωρητικού επιπέδου ανάλυση που ακολουθεί. Ακριβώς όπως και η αστική αντίληψη για την Φύση έτσι και ο πρωτογονισμός είναι παντελώς αντί-φυσικός, αφού αρνείται την ανθρώπινη φύση και την τάση του ανθρώπου να φτιάχνει πολιτισμό και μεγαλείο. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι ο πρωτογονισμός έχει καθιδρυθεί από αστούς, οι οποίοι αντιδρώντας μεν στην κατρακύλα του σύγχρονου πολιτισμού αποφάσισαν να απορρίψουν κάθε είδος πολιτισμού, αγνοώντας προφανώς ότι ο πολιτισμός μπορεί να είναι σε αρμονία με την Φύση και συνεπώς σύμμαχος της. Η ημιμάθεια χαρακτηρίζει αυτούς τους αστούς αφού μέσα στα ιδεολογήματα τους μπορεί να βρει κανείς Νιτσεϊκά αποφθέγματα, τα οποία βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με την μηδενιστική μανία που διακατέχει αυτούς που τον παραθέτουν. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο για την παρεξήγηση του Νίτσε από τους μηδενιστές, αλλά θα μείνω μόνο στην παρατήρηση του ότι ο φαινομενικός πεσιμισμός του Νίτσε δεν έχει να κάνει με την ανάγκη καταστροφής του ανθρώπου, αλλά με την επιθυμία για ανύψωση του σε ανώτερα επίπεδα, αλλά και στον Ελληνικό τρόπο σκέψης του εν γένει σχετικά με την ζωή και τον Θάνατο. Κλείνοντας αυτή την παρένθεση και επιστρέφοντας στο θέμα μας να πω ότι η Φύση έπλασε τον κάθε ζωντανό οργανισμό που βρίσκεται πάνω στην Γη με έναν σκοπό και μια χρησιμότητα, όπως και με κάποια όπλα για να επιβιώσει. Το όπλο του ανθρώπου για επιβίωση ήταν ο εγκέφαλος του και η δυνατότητα του να κατασκευάζει εργαλεία και ιδέες. Ίσως ο σκοπός του να είναι τελικά και η αυτοκαταστροφή του, δεν το γνωρίζω, όμως είναι σίγουρο ότι μπορεί να δημιουργηθεί πολιτισμός με σεβασμό προς την Φύση, αρκεί να υπάρξει το κατάλληλο πλαίσιο ιδεών που θα γεννήσει αυτόν τον πολιτισμό. Είναι σίγουρο γιατί έχει ξανασυμβεί και όχι, όπως θα ισχυριστούν κάποιοι, πριν ο άνθρωπος ανακαλύψει τα εργαλεία για να τα καταστρέψει όλα. Τα εργαλεία τα είχε και τότε για να προκαλέσει την καταστροφή, όμως του έλειπε ο τρόπος σκέψης που θα φέρει την καταστροφή. Σε αντίθεση με τους αστούς, οι οποίο θέλουν το “παραμύθι” να μην έχει δράκο, οι πρωτογονιστές και εν γένει η μαρξιστική θεώρηση της Φύσης θέλει να μην υπάρχει άνθρωπος στο “παραμύθι” τους. Στην περίπτωση των αστών ο δράκος συμβολίζει την ωμή πλευρά της Φύσης και στην περίπτωση των μαρξιστών συμβολίζει τους μεγαλομπολσεβίκους της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Η Εθνικοσοσιαλιστική άποψη

Τίποτα δεν αποτελεί καλύτερη απόδειξη των ιδεών από την στιγμή πραγμάτωσης τους. Άμα απουσιάζει αυτή η στιγμή τα λόγια δεν έχουν καμμία αξία, είτε είναι γραπτά που μένουν, είτε προφορικά που σκορπιούνται στον άνεμο. Πριν λοιπόν κάνουμε την ιδεολογική ανάλυση ας δούμε λίγο τις νομοθεσίες που θεσπίστηκαν και εφαρμόστηκαν από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Το 1932, λοιπόν, με την άνοδο του NSDAP στην εξουσία έγινε πραγματικότητα αυτό που ακόμα και τώρα κυνηγάνε οι απανταχού ανά τον κόσμο ζωόφιλοι, καθώς απαγορεύτηκε η ζωοτομία. Οι ποινές για τον βασανισμό ή φόνο ενός ζώου φτάσανε στα επίπεδα που πάντα απαιτούσε η ζωοφιλική κοινότητα και ακόμα παραπάνω. Οι πολιτικές σχετικά με την συνύπαρξη των άγριων ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού, φτάσανε σε πραγματικά άλλα επίπεδα με την κατασκευή οδών για να μπορούν τα ζώα του δάσους να περνάνε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων. Θα μπορούσα να μακρηγορήσω σχετικά με το θέμα σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν θα το κάνω. Το μόνο επιπλέον που θα πω σε ιστορικό επίπεδο είναι να αναφέρω τις αντιρρήσεις των αντιναζιστών σχετικά με το θέμα, χάριν φυσικά δικαιοσύνης. Οι αντιρρήσεις τους, λοιπόν, συνοψίζονται στο εξής: Η ζωοφιλική πολιτική του Γ’ Ράιχ, κατά αυτούς, είχε ως στόχο να δημιουργήσει ένα συμβολικό σύστημα που στην ουσία στόχευε τους Εβραίους. Ελπίζω να σας άρεσε το ανέκδοτο της αντιναζιστικής επιχειρηματολογίας. Στην πραγματικότητα αυτό το επιχείρημα δείχνει ακριβώς την γύμνια τους και την εμπάθεια τους απέναντι σε αυτό το ζήτημα και γενικότερα στον σχολιασμό του Γ’ Ράιχ, καθιστώντας τους τουλάχιστον αναξιόπιστους, αν όχι γελοίους. Ας αφήσουμε τώρα τις γελοιότητες πίσω μας και ας προχωρήσουμε στην ιδεολογική ανάλυση, η οποία στην προκειμένη περίπτωση απαντά στο ερώτημα “γιατί πάρθηκαν αυτά τα ομολογουμένως πρωτοποριακά μέτρα υπέρ των ζώων;”. Λέει ο Rudolf Hess στο άρθρο του “Τί είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός”:

“Επιπλέον, ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι η ζωή ενός ατόμου είναι καλύτερη, πιο πλήρης, όταν ο ιδεαλιστικός σκοπός ο οποίος επιδιώκεται είναι σε συμφωνία με τη θέληση της Φύσης. Αυτό πηγάζει από την θεώρηση του Εθνικοσοσιαλισμού ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε μέρος της Φύσης και υπαγόμαστε στους νόμους της Φύσης. Όλες οι άλλες φιλοσοφίες, πολιτικές θεωρίες και θρησκείες εκτιμούν ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε κάπως πιο πάνω, διαφορετικοί ή και διαχωρισμένοι από τη Φύση και τους νόμους της.”
Στο ίδιο άρθρο του Hess λίγο παραπάνω εξηγεί ότι ο ιδεαλιστικός σκοπός, για τον οποίο μιλά στο απόσπασμα είναι ο δρόμος της ευγένειας και της αρίστευσης. Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα μας έρχεται πλήρως από τον Rudolf Hess. Δεν υπάρχει οτιδήποτε φυσικό ή ευγενικό στον βασανισμό ενός ζώου. Στην Φύση υπάρχει φυσικά το κυνήγι, αλλά δεν υπάρχει ούτε βασανισμός, ούτε εμπάθεια, ούτε μίσος. Υπάρχει μόνο η Ανάγκη. Ήταν απολύτως φυσικό, λοιπόν, οι μικροπρεπείς και οι άνανδροι που βασανίζουν ζώα να τιμωρηθούν. Ήταν απολύτως φυσικό, επίσης, να τιμωρηθούν σκληρά, αφού είχαν την “ατυχία” να ζούν σε ένα καθεστώς που δεν άφηνε την ανωμαλία, γιατί ανωμαλία είναι η άντληση ευχαρίστησης από τον βασανισμό ενός ζώου, ελεύθερη να υπάρχει όπως πράττει η Δημοκρατία (θυμίζω απλώς την περίπτωση του παιδεραστή Πολάνσκι).

Πηγή

This entry was posted in Ιδεολογία. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s