Φεμινισμός και μόδα

«…Βεβαίως, πρέπει να χτυπήσουμε και το καμπανάκι μήπως κι αυξηθεί ο ρατσισμός! Οπότε, ας πληρώσουμε και “αντιρατσιστικές” καμπάνιες, ας κοπεί κονδύλι και για αυτό. Το σύστημα είναι εξάλλου όπως τα φαστ φουντ: πρώτα σε παχαίνουν, κι ακριβώς στο από πάνω όροφο υπάρχουν κλινικές αδυνατίσματος. Και τα δύο τα πληρώνει το ίδιο θύμα…»

Χρυσή Αυγή – Αρθρογραφία

Φυσικά, η παραπάνω διαπίστωση δεν ισχύει μόνο στο θέμα του «ρατσισμού». Υπάρχει σε κάθε τομέα της ζωής, της σύγχρονης ζωής, όπως αυτή κατασκευάστηκε από την άτυπη συνεργασία κεφαλαιοκρατών και μαρξιστών, καθώς οι τελευταίοι οτιδήποτε παρανοϊκό το έθεταν ως κοινωνική ανάγκη και οι πρώτοι εφάρμοζαν, ως κοινωνική πολιτική. Θέμα των καιρών, η απουσία αρρενωπότητας στον σύγχρονο άνδρα, ο εκφυλισμός, η θηλυκοποίηση των οργανισμών, ακόμα και σε ζωικές ομάδες όπως τα ψάρια και διάφορα θηλαστικά. Κάποιοι μάλιστα μιλάνε για επικείμενο αφανισμό αρσενικών και δεν είναι από εκείνους που παράγουν σενάρια φαντασίας. Είτε λοιπόν η μόλυνση, τα τοξικά και οι ορμόνες, είτε η πλύση εγκεφάλου μεταξύ των ανθρώπινων ομάδων, λειτούργησαν τόσα χρόνια ως καταλύτης και πλέον ανησυχούμε για το μέχρι πρότινος αδιανόητο.


Ας δούμε τι γράφεται στο διαδίκτυο για αυτό το θέμα: «…Ο φεμινισμός, λοιπόν, ευνούχισε τους άντρες ή η κάκιστη ερμηνεία του από θηλυκά με εμμονές και απωθημένα, που σε συνδυασμό με την προβολή προτύπων από τα media – όπου συχνά οι άντρες απεικονίζονται ως άτιμοι, κτηνώδεις, αποτυχημένοι ή ανόητοι – οδήγησε σε μια διεστραμμένη εκδοχή του!!! Την στέρηση της αρχοντιάς και του προστατευτικού ρόλου των ανδρών στην κοινωνία και την αποδόμηση ρόλων αμφοτέρων των φύλων διαπιστώνουν επιστήμονες – συγγραφείς, μεταξύ των οποίων αρκετές εκπρόσωποι του «ασθενούς» φύλου, προκαλώντας σάλο στα.. γυναικεία στίφη. Η διάσημη Αμερικανίδα Κάθλιν Πάρκερ στο συγκλονιστικό βιβλίο «Save the Males» καταγράφει την πορεία του πάλαι ποτέ ισχυρού φύλου προς την παρακμή, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των συζητήσεων που έχουν ανάψει τον τελευταίο καιρό. Υπενθυμίζει πως επί 30 χρόνια οι άντρες δέχθηκαν τα πυρά μιας κουλτούρας βασισμένης στην αντίληψη ότι αυτοί φταίνε για κάθε δεινό της ζωής και επιρρίπτει ευθύνες σε «φεμινιστές», media, κινηματογράφο, μουσική, εκπαιδευτικό σύστημα, πολιτική, ενώ ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντόιλ, σε παλαιότερο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, κατηγορεί, επίσης, νομοθέτες και δικαστές. Ο βραβευμένος Γουόρεν Φάρελ, με τελευταίο συγγραφικό έργο το «Does Feminism discriminate against Men?» (Κάνει ο φεμινισμός διακρίσεις κατά των αντρών;), επισημαίνει πως «το πρόβλημα με το φεμινισμό είναι ότι είδε τους άντρες ως εχθρούς…»

Το ζήτημα σε όλα αυτά είναι ότι αντί να υπάρξει εναντίωση και κατακραυγή σε όλους όσους υποστήριζαν και υποστηρίζουν θεωρίες φεμινιστικού επιπέδου, και υπερκαλύπτονται με τον χαρακτηρισμό του «προοδευτικού», οι ίδιοι μπορούν και συνεχίζουν να παίζουν τον ρόλο του ξερόλα και διανοούμενου χωρίς κανείς να τους ενοχλεί. Μάλιστα, τώρα που πρέπει να κρατηθούν τα προσχήματα και μιας και η έννοια «φεμινισμός» έκλεισε τον κύκλο της καθώς και ολοκλήρωσε την αποστολή της, οι ίδιοι δημιουργούν ορολογίες όπως «φεμιναζί», δηλαδή προσθέτουν την σβάστικα σε αυτό που μέχρι πρότινος υποστήριζαν ώστε να το παρουσιάσουν ως δαιμονικό και τυραννικό. Την ίδια τακτική βλέπουμε και σε περιπτώσεις όπως τα εγκλήματα των Ισραηλινών, που οι αναρχοαριστεροί τους αποκαλούν «ναζιστές» και «φασίστες», αλλά τι να λέμε τώρα. Κάποτε ηλίθιοι, πάντοτε ηλίθιοι…. Δεν θα αναλύσουμε το πως έβλεπαν οι προαναφερθέντες Ναζί, την θέση του ανδρός και της γυναίκας στην κοινότητα. Είναι γνωστό εξάλλου σε όσους έχουν διαβάσει και λίγο περισσότερο ότι πάταξαν τους συντηρητικούς χριστιανοφαλλοκράτες αλλά συγχρόνως έδωσαν και στους γερμανούς αρσενικούς, την συνώνυμη ανδρεία που ήδη εξαλειφόταν στην παρακμασμένη Δύση. Θα πούμε απλά για το σήμερα.

Σήμερα η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο που μόλις αναφέραμε. Δεν πιστεύουμε ότι ο άνδρας ή η γυναίκα είναι πειραματόζωα που η στάση τους πρέπει να επηρεάζεται από την προπαγάνδα του συστήματος μέσω των ταινιών και των περιοδικών. Η ανθρώπινη φύση κατευθύνεται από τα ίδια της τα ένστικτα, ένστικτα που όμως έχουν κλονιστεί από έναν ανελέητο ψυχολογικό πόλεμο. Δεν συμπλέουμε με τους μοντέρνους «ειδικούς» που κάθε φορά έχουν μια νέα εξυπνάδα να πουν. Αναζητάμε δε, με δίψα και αποφασιστικότητα έναν τέτοιο αληθινό τρόπο ζωής, που να αντιστοιχεί στην αληθινή μας φύση, και να μας κάνει αληθινούς άντρες και αληθινές γυναίκες. Και ο μόνος δρόμος για αυτό, είναι ο δρόμος του Εθνικισμού.


This entry was posted in Ιδεολογία. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s