Alfred Rosenberg: "ΜΝΗΜΕΣ"

Προηγούμενο

Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν ταυτόχρονα ένα ιδανικό κι ένας οργανισμός, που όμως δεν προσέλαβε ακόμη την τελική του μορφή. Αυτή η διαπίστωση με προβλημάτισε ήδη πολύ καιρό πριν τον πόλεμο, όταν άρχισα να εργάζομαι πάνω σ’ ένα περιεκτικό βιβλίο με την προσωρινή ονομασία Die Macht der Form (Η δύναμη του προτύπου). Το Leitmotiv (κυρίαρχο θέμα) ήταν ότι σε κάθε δεδομένη ιστορική στιγμή, οι επαναστάσεις γίνονται νικηφόρες μέσω των ιδεών. Οι οργανώσεις είναι ποικίλες μορφές ωφελιμισμού. Η επανάσταση θα μπορέσει να διατηρηθεί όταν μόνο σχηματιστούν πρότυπα, δηλαδή, φυσικές έξεις, κοινές ψυχολογικές συμπεριφορές, χαρακτηριστικές γενικές αντιδράσεις ως προς τα περιβάλλοντα κόσμο και τελικά πνευματικοί κανόνες. Μόνο έτσι υπάρχουν εγγυήσεις για μια οργανική συνέχεια, αν ο δημιουργός της ιδέας πεθάνει και η μοίρα δεν έχει δώσει έναν αποδεκτό διάδοχο.
Μόνο ένα γενικό πρότυπο ζωής – κάποιος θα το έλεγε τύπος ζωής αν και ουδέποτε σχήμα ζωής – μπορεί να υπηρετήσει τον σκοπό. Αυτό ισχύει σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Είχα ένα προσχέδιο τετρακοσίων περίπου σελίδων έτοιμο – χάθηκε στην διάρκεια του πολέμου – που ήταν λίγο οξύ ως προς τον τρόπο έκφρασης και επρόκειτο να ξαναγραφεί ολόκληρο και να εμπλουτιστεί αργότερα, σε πιο ώριμη εποχή. Αυτά τα κείμενα πάνω στο κράτος, την επιστήμη, την εκκλησία και την τέχνη χάθηκαν. (Ένα αντίγραφο σε καταφύγιο του Βερολίνου μετά από ένα αεροπορικό βομβαρδισμό, ένα δεύτερο σ’ ένα ορυχείο στην Άνω Αυστρία, το τρίτο ανάμεσα στα έγγραφα που κατασχέθηκαν στο Castle Banz). Ειδωμένο κι από αυτήν την γωνία, ένα μεγάλο επίτευγμα του Γερμανικού Έθνους – ο εθνικοσοσιαλισμός – έγινε κομμάτια πριν καν του δοθεί η ευκαιρία να σχηματιστεί ένα πρότυπο.

Η ιδέα της εθνικής και κυβερνητικής ενότητας δεν μπορεί, δεν πρέπει και δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί από ένα έθνος που αγωνίστηκε σε δύο παγκόσμιους πολέμους, ούτε από τη γενιά 1939-1945. Είναι αλήθεια ότι οι καιροί είναι σκοτεινοί, ότι οι τρομακτικές δυνατότητες απειλούν να στείλουν και τις καλλίτερες ακόμη θεωρίες στο απόμακρο πεδίο των υποθέσεων. Η παγκόσμια κομμουνιστική επανάσταση απωθήθηκε με την έλευση δραστήριων παθιασμένων ανθρώπων, χωρίς τη βοήθεια της αστικής τάξης του 18ου αιώνα, η οποία από μόνη της ήταν ανίκανη να επιτύχει κάτι τέτοιο και που γρήγορα ξέχασε που όφειλε την σωτηρία της. Στην πράξη αυτή η αστική τάξη (μπουρζουαζία) επιτέθηκε κιόλας στους σωτήρες της, εξασφαλισμένη στο έδαφος χορτασμένων εθνών, όπου αυτή η παγκόσμια επαναστατική κίνηση δεν κατάφερε ποτέ να ριζώσει. Υπεράνω όλων αυτών των δικών των εθνικοσοσιαλιστών “εγκληματιών πολέμου”, που δεν εξυπηρετούν κανένα άλλο σκοπό από το να συσκοτίσουν ένα γεγονός παγκόσμιας ιστορικής σημασίας, υψώνεται αυτό το κοινωνικοφιλοσοφικό και πραγματικά τρομερό πρόβλημα.

Ο εθνικοσοσιαλισμός επέστησε την προσοχή της Μεγάλης Βρετανίας (και εμμέσως έτσι και των ΗΠΑ) στην αναγκαιότητα μιας συμμαχίας με μια δυνατή Γερμανία, για το δικό τους συμφέρον. Για να είναι σίγουρη, η Μεγάλη Βρετανία απέρριψε τον κομμουνισμό, αλλά μετά το 1933, δεν βρέθηκε κανείς άνθρωπος με πραγματικό ανάστημα για να οδηγήσει τη μοίρα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το Λονδίνο απέτυχε να κατανοήσει το παραδοσιακό δόγμα της ισορροπίας ισχύος στο Ηπειρωτικό τμήμα της Ευρώπης, όπως εφαρμόζεται στη νέα ιστορική κατάσταση, σύμφωνα με την οποία η Σοβιετική Ρωσσία στέκεται από την μια μεριά και η υπόλοιπη Ευρώπη από την άλλη. Με πραγματική αστική (μπουρζουάδικη) αλαζονεία αρνήθηκαν να μας ακούσουν. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος για παράπονα, αν μετά το 1933 είχαν σκεφτεί και πράξει μ’ ένα μοντέρνο διορατικό τρόπο. Η Μεγάλη Βρετανία θα στεκόταν ακλόνητη όσο ποτέ άλλοτε και η Ευρώπη θα ήταν δυνατή κι άτρωτη, αν μόνο κάποιος ικανός δημόσιος άνδρας στο Λονδίνο είχε ενδυναμώσει και επεκτείνει την Τετραμερή συνθήκη και η αδικημένη Γερμανία είχε δικαιωθεί με εκτεταμένες αναθεωρήσεις προς Ανατολάς και την επιστροφή μιας τουλάχιστον αποικίας.

Το ότι ο Αδόλφος Χίτλερ έχασε την υπομονή του και την ελπίδα είναι η δεύτερη τραγωδία σ’ αυτήν την διεργασία, η οποία μέχρι τώρα έχει προκαλέσει μόνο μια μεγάλη κατηγορία, όχι μια απόφαση. Λόγω της επίθεσης στα νώτα της Γερμανίας από τις Δυτικές δυνάμεις, η Σοβιετική Ένωση κατάφερε να εξαπλωθεί τόσο πολύ, ώστε σήμερα όλοι οι Σλαβικοί λαοί είναι κάτω από την κυριαρχία της και οι περιοχές, που εξουσιάζει η Ρωσσία σήμερα, αναπαριστούν τις βάσεις των σχεδίων κατάκτησης κατά την παλαιά Τσαρική παράδοση: Ο Περσικός κόλπος, ο Ατλαντικός και τα Δαρδανέλια. Σήμερα, πέραν τούτων, υπάρχουν Κομμουνιστικά Κόμματα με δράση στις δημοκρατίες, όπως κι απειλές για επανάσταση στους έγχρωμους πληθυσμούς. Σε σύγκριση μ’ αυτές τις απειλές, η ατομική βόμβα είναι ένα πυροτέχνημα. Αληθεύει ότι ανατολικά, η Σοβιετική Ένωση είναι πιο τρωτή απ’ ότι οι Δυτικές δυνάμεις (κυρίως οι ΗΠΑ), αλλά η Μεγάλη Βρετανία είναι στην ακτίνα δράσης των Σοβιετικών ατομικών βομβών, μιας και η Αγγλία με την νίκη της επέτρεψε την προέλαση των Ρώσσων ως το Lubeck και το Magdebourg… Η Δυτική Γερμανία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα προγεφύρωμα για τους Αγγλοσάξωνες και είναι σαφώς πιθανό ότι το προγεφύρωμα μπορεί να υπερκεραστεί και οι Ρώσσοι να φτάσουν στο Κανάλι και να υψώσουν το κόκκινο κουρέλι στο Παρίσι. Όπως είναι φυσικό τα γενικά επιτελεία των χωρών από τώρα επιμελώς μελετούν το πρόβλημα, που κατά την διάρκεια των Δικών της Νυρεμβέργης καταδικάζεται με μια μεγάλη δόση ψυχικής πίεσης ως κατ’ αρχάς εγκληματική!

Από την μία όμως, βρίσκεται ένας Αμερικανός στρατός που θέλει να γυρίσει στο σπίτι του και δεν αισθάνεται ότι υπερασπίζει την δική του χώρα στην Ευρώπη. Από την άλλη είναι ο δικτατορικά κυβερνημένος κόκκινος στρατός, τα μέλη του οποίου ζουν καλλίτερα από ποτέ απομυζώντας τις κατακτημένες χώρες. Οι αξιωματικοί των δυτικών δυνάμεων πρέπει να στρέψουν το βλέμμα τους, με αγανάκτηση στις καρδιές τους, πάνω σ’ αυτούς τους έξαλλους κατήγορους που βιάζονται να εξοντώσουν τα τελευταία υπολείμματα ανδρών σε μια Γερμανία, που από μόνη της θα μπορούσε να παρουσιάσει έναν ορμητικό στρατό, αλλά τουναντίον υπόκειται σε καθημερινή δυσφήμιση. Χωρίς αμφιβολία, σε πολλά κεφάλια Γερμανών έχει περάσει η σκέψη ότι ίσως είναι καλλίτερα τώρα, που ούτως ή άλλως είναι προλετάριοι, να γυρίσουν την πλάτη τους σε όλα, να διακηρύξουν μία Γερμανική Σοβιετική Δημοκρατία κι έτσι να διατηρήσουν τουλάχιστον την ενότητα του λαού και της χώρας παρά τους όποιους επαχθείς όρους. Εν τούτοις, τα όσα συμβαίνουν πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα αποθάρρυναν οριστικά τέτοιες σκέψεις, που αναμφίβολα υποστηρίζονται από πολλούς εθνικοσοσιαλιστές. Έτσι, η Γερμανία βρίσκεται πνευματικά και πολιτικά στην πλέον τρομακτική κατάσταση, η οποία μπορεί να γίνει πολύ χειρότερη αν η μεγάλη σύγκρουση που ο καθένας βλέπει ότι πλησιάζει θα συμβεί επί το ποτισμένου με αίμα, χώματός της.

Ο Αδόλφος Χίτλερ, ο μαγεμένος μαθητής του Ριχάρδου Βάγκνερ, άκουγε το τραγούδι των Νιμπελούγκεν στο Θέατρο του Linz. Κάποτε κάποιος μου έδειξε και την θέση όπου συνήθως καθόταν. Τώρα, όπως ο Wotan, θέλησε να χτίσει μια Βαλχάλλα, αλλά όταν η θέληση για δύναμη και δίκαιο έγινε κομμάτια, το κάστρο διαλύθηκε. Ο Χίτλερ βίωσε την τραγωδία του Βόταν στον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς προειδοποίηση, κι έθαψε την Γερμανία κάτω από τα ερείπια της Βαλχάλλα του. Ναι, δεν πρέπει ποτέ να περιφρονούμε τις συμφωνίες, ούτε να ανεχόμαστε έναν Loki να ψιθυρίζει άρρωστες συμβουλές στ’ αυτιά μας…

Οι δίκες-θέαμα της Νυρεμβέργης τελειώνουν και οι μοίρες μας αποφασίστηκαν. Ας παραμείνει η ομολογία πέραν όλων αυτών: Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν η ευρωπαϊκή απάντηση στο προαιώνιο ερώτημα. Ήταν η ευγενέστερη των ιδεών, για την οποία ένας Γερμανός θα διέθετε όλη του τη δύναμη. Έκανε στο γερμανικό έθνος ένα δώρο ομόνοιας κι έδωσε στο Γερμανικό Reich ένα νέο περιεχόμενο. Ήταν μια κοινωνική φιλοσοφία κι ένα ιδανικό πολιτιστικής καθαρότητας ρυθμισμένης από το αίμα. Ο εθνικοσοσιαλισμός υπέστη κατάχρηση και, στο τέλος, και ηθική εξαχρείωση από ανθρώπους, στους οποίους ο δημιουργός του, τόσο μοιραία, εναπόθεσε την εμπιστοσύνη του. Η κατάρρευση του Reich είναι ιστορικά συνδεδεμένη μ’ αυτό. Η Ιδέα όμως υπήρξε δράση και ζωή και αυτό δεν μπορεί ούτε πρόκειται να ξεχαστεί. Όπως κι άλλες ιδέες γνώρισαν ύψος και βάθος, έτσι και ο εθνικοσοσιαλισμός θα ξαναγεννηθεί μια μέρα, από μία νέα γενιά, ατσαλωμένη από τον πόνο… Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν το περιεχόμενο της ενεργού ζωής μου. Τον υπηρέτησα πιστά αν και με κάποια αδεξιότητα κι ανθρώπινη ανεπάρκεια. Θα παραμείνω αφοσιωμένος σ’ αυτόν, όσο μου μένει να ζήσω.-

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s