Alfred Rosenberg: "ΜΝΗΜΕΣ"

Ο Alfred Rosenberg γεννήθηκε στο Ρέβαλ της Εσθονίας το 1893 και τελείωσε τον φυσικό του βίο στις αγχόνες της Νυρεμβέργης το 1946. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Μόσχα, απ’ όπου ανεχώρησε το 1917 μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Υπήρξε συνιδρυτής του N.S.D.A.P. το 1919. Το 1921 εξέδωσε τον “ΛΑΪΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ” την επίσημη εφημερίδα του κόμματος. Υπήρξε ένας από τους θεωρητικούς του Εθνικοσοσιαλισμού. Στη Δίκη της Νυρεμβέργης, εντυπωσίασε με την άψογη και ασυμβίβαστη στάση του, αρνούμενος κάθε υπεράσπιση.

Στη διάρκεια της φυλάκισής του στο Spandau, το 1945, έγραψε ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, με τίτλο: “ΜΝΗΜΕΣ”. Το τελευταίο κεφάλαιο αυτού του κειμένου (το οποίο παραθέτουμε), αποτελεί “πολιτική διαθήκη” και δίδει την δική του περιγραφή του εθνικοσοσιαλιστικού πολιτεύματος στην μετά τον Χίτλερ εποχή.

***

Η ηγεσία του Hitler υπήρξε το αναγκαίο αποτέλεσμα της μεγάλης εθνικής αφύπνισης, η πολιτεία του Αρχηγού, μια οργανικά υγιής επαναδημιουργία της ιδέας του Reich. Η ηγεσία διαφέρει από την εξουσία όσο διαφέρει και απ’ το χάος. Όπως τύραννος και μάζες είναι έννοιες αλληλένδετες, έτσι – κατ’ αντιστοιχία – αρχηγός και οπαδοί πάνε μαζί. Υπάρχουν αναγκαστικά μόνο ως ζεύγος, δεμένα με τον κοινό δεσμού του καθήκοντος. Η διαρκώς αυξανόμενη δύναμη που δόθηκε στον Hitler ήταν μία προσωρινή εξαίρεση, επιτρεπτή μόνον μετά μια δεκατετράχρονη δοκιμασία. Δεν αποτέλεσε έναν από τους σκοπούς της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδέας του κράτους. Ο πρώτος αρχηγός έπρεπε να έλθει στην εξουσία, όπως έκανε ο Hitler, όλοι οι άλλοι επρόκειτο να εκλεχθούν και να υπηρετήσουν για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Έτσι επρόκειτο να γίνει, αν και δεν ιδρύθηκε σώμα εκλεκτόρων (Wahl-Gremium). Ενώπιον του Συμβουλίου της Τάξης (Ordensrat), αποτελούμενου από 61 ανθρώπους προερχομένων απ’ όλα τα πεδία της ζωής, ο καθένας θα μπορούσε και θα όφειλε να ομιλεί τολμηρά και ελεύθερα…

Το αν ο επικεφαλής του κράτους θα έπρεπε να είναι και Καγκελάριος (πρωθυπουργός) του Reich, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, είναι κάτι που θα μπορούσε να αποφασισθεί αργότερα. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την αποδεδειγμένη τάση των Γερμανών να αντιλαμβάνονται τα πράγματα στη βασική τους δομή, θα ήταν ασφαλέστερο να διατηρήσουμε αυτές τις δύο θέσεις ξεχωριστές. (Το θέμα της δικαιοδοσίας ως προς τις ένοπλες δυνάμεις θα έπρεπε να σταθμιστεί προσεκτικά, σε σχέση με τα παραπάνω). Ο Καγκελάριος του Reich, εν τούτοις δεν θα έπρεπε να έχει τον αποφασιστικό λόγο στην κυβέρνηση, αλλά να περιορίζεται, για όσο καιρό είναι στην υπηρεσία, μόνο στο να κατευθύνει την πολιτική γραμμή. Η εκλογή ενός σώματος, των λεγομένων αντιπροσώπων του λαού δείχνει αναγκαία. Εκλογές με αναλογική μέθοδο, εν τούτοις, οδήγησαν σε χάος στο παρελθόν. Γίνεται φανερή η ανάγκη ανεύρεσης μιας εκλογικής μεθόδου που να δίνει την δυνατότητα κυβέρνησης. Κανείς δεν μπορεί να κυβερνήσει ένα λαό, όταν τρία κόμματα σχηματίζουν ένα συνασπισμό και ένα τέταρτο με λίγα μόνο μέλη, γίνεται ρυθμιστής της εξουσίας… Η γερουσία του Reich, επιλεγμένη εν μέρει με εκλογές και εν μέρει με απευθείας διορισμό επίλεκτων ανδρών, πρέπει να χαρακτηρίζεται από την αξιόπιστη ρυθμιστική λειτουργία της, ως προς εκείνο το τμήμα της κυβέρνησης που έχει να κάνει με τις ανοιχτές κοινοβουλευτικές συζητήσεις.

Το μονοκομματικό σύστημα ήταν δικαιολογημένο και ιστορικά αναγκαίο το 1933. Θα ήταν ιστορικό λάθος να γίνει προσπάθεια διαιώνισής του. Θα ήταν εξάλλου αδύνατον, καθόσον, μετά τον θάνατο του Hitler, τουλάχιστον τρεις διακριτές ομάδες μέσα στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα των Γερμανών Εργατών θα εισέρχονταν στον πολιτικό στίβο. Ο εθνικοσοσιαλισμός αποτέλεσε κάποτε, για να το πούμε έτσι, ένα υποκατάστατο του έθνους, όταν η χώρα επαπειλούνταν από διάλυση εκ των τριανταδύο κομμάτων. Τα παλαιά κόμματα των ταξικών και θρησκευτικών πολέμων ήταν ξεπερασμένα και επιβίωναν πέρα από κάθε χρησιμότητα. Είχαν καταντήσει εν πολλοίς, άδεια όστρακα, κενά περιεχομένου κι έπρεπε να ξανασχηματιστούν. Ήταν τόσο αναπόφευκτο όσο και η παραίτηση των εικοσιτριών γερμανικών δυναστειών το 1918.

Έτσι, η ιστορική αποστολή του εθνικοσοσιαλισμού ήταν να γίνει η πνευματική και πολιτική βάση της ζωής (Εθνικισμός και Σοσιαλισμός) για όλο τον λαό. Με την εθνική ενότητα εξασφαλισμένη, θα μπορούσαν κάποιες πτέρυγες ή ομάδες να γίνουν αποδεκτές… Μιας και θα υπολογίζουμε σε περισσότερες από μία πολιτικές ομάδες, η εθνικοσοσιαλιστική ταυτοποίηση του κόμματος με το κράτος αυτόματα θα περιοριστεί. Είναι γεγονός ότι από το 1933 ως το 1945 αυτή η ταυτοποίηση, που ποτέ δεν έγινε απολύτως κατανοητή ως προς τα αποτελέσματά της, έθεσε σε κίνδυνο τους βασικότερους νόμους που κυβερνούν την ζωή ενός λαού. Ούτε ένας από εμάς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ενέκρινε την ρήση: «Το κόμμα κυβερνά το κράτος». Για ένα διάστημα, αυτό ήταν δικαιολογημένο, καθόσον δεν ήταν το κράτος που δημιούργησε εμάς, αλλά εμείς που δημιουργήσαμε το κράτος. Αρκετά αληθές, πράγματι, αλλά μήπως δεν ζούσαμε ήδη σ’ ένα χιλιόχρονο κράτος, ένα κράτος που το κόμμα όφειλε να υπηρετήσει;

Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν ταυτόχρονα ένα ιδανικό κι ένας οργανισμός, που όμως δεν προσέλαβε ακόμη την τελική του μορφή.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s