Ταινία: Η Αρπαγή (Taken)

Το «Taken» ήταν το απόλυτο ‘sleeper hit’, μια ταινία που – χωρίς να είναι η μεγάλη παραγωγή και το σίγουρο σουξέ, χωρίς διαφήμιση, με την Fox να το θάβει, προωθώντας την μια πατάτα μετά την άλλη νωρίτερα – σάρωσε τον χειμώνα στην Αμερική, στηριγμένο μόνο στο παραδοσιακό “στόμα με στόμα”. Στην Ευρώπη το ίδιο, με το κοινό να αυξάνεται από βδομάδα σε βδομάδα.

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
από την “Ελευθεροτυπία”:

Ενας πατέρας, πρώην πράκτορας της CIA, χρησιμοποιεί τις δολοφονικές του ικανότητες για να σώσει την ανήλικη κορούλα του από κακούς απαγωγείς.

Προσοχή, μας λέει η αμερικανική αυτή περιπέτεια, σε παραγωγή και σενάριο του Γάλλου σκηνοθέτη Λικ Μπεσόν («Νικίτα», «Το πέμπτο στοιχείο»). Αν έχετε ανήλικη κόρη, μη την στείλετε διακοπές στο Παρίσι γιατί κινδυνεύει να απαχθεί από Αλβανούς γκάνγκστερ, είτε για να τη μετατρέψουν σε πόρνη είτε για να την πουλήσουν σε Αραβα σεΐχη. Εκτός βέβαια αν είστε πράκτορας (ή πρώην) της CIA, όπως είναι ο Μπράιαν Μιλς (Λίαμ Νίσον), ο χωρισμένος αλλά αφοσιωμένος στην κόρη του πατέρας τής 17χρονης Κιμ (Μάγκι Γκρέις). Εκπαιδευμένος σ’ όλα τα αποτελεσματικά, αν και απάνθρωπα, κόλπα της CIA, ο Μπράιαν υπόσχεται να σκοτώσει τους υπευθύνους, όπως τους το λέει ξεκάθαρα στο τηλέφωνο.

Υστερα από τα πρώτα 20 περίπου εισαγωγικά λεπτά, όπου πληροφορούμαστε όλα τα σχετικά, η ταινία αποκτά ένα γρήγορο ρυθμό, με κυνηγητά, συγκρούσεις και αμέτρητους φόνους, που κυριολεκτικά δεν σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα, με τον Νίσον (να πείθει ακόμη και στις πιο απίθανες σκηνές) να εξοντώνει, με διάφορους (ακόμη και σαδιστικούς) τρόπους, τους κατά Χόλιγουντ κακούς Αλβανούς/Αραβες. *

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
από το ΣΙΝΕΜΑ:

Είναι κρίμα που οι παράμετροι αυτού του εξαιρετικά ικανού περιπετειώδους θρίλερ είναι τόσο εξοργιστικές ανά σημεία, γιατί θέλει πολλή προσπάθεια να τις αγνοήσεις και να απολαύσεις την ταινία για τις αρετές της. Πρόκειται περί ξενοφοβικού κηρύγματος; Περί τρομολαγνικής φαντασίωσης; Ή μήπως περί προειδοποίησης για όσα θα σου τύχουν αν σου αρέσουν οι U2;

Η ταινία του Πιερ Μορέλ βγαίνει συχνά από το δρόμο της για να σου φωνάξει στο αυτί, κουνώντας το δάχτυλο, για τους κινδύνους που θα φέρουν οι μετανάστες και στη δική σου ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, αλλά την ίδια στιγμή σαν περιπέτεια λειτουργεί σε κάθε επίπεδο. Ο μπαμπάς-κατάσκοπος του Λίαμ Νίσον διαθέτει κάτι από την οργισμένα επιθετική αύρα ενός Τζακ Μπάουερ στις καλύτερες από τις σεζόν του 24, εκείνες δηλαδή που περνάν την απειλή σε επίπεδο καθαρά προσωπικό. Όπως ακριβώς δε μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας από τον Τζακ όταν προσπαθούσε να σώσει την οικογένειά του, έτσι ακριβώς και ο Λίαμ Νίσον αποδεικνύεται αντισυμβατικός αλλά ιδανικός action star, γιατί στις ψύχραιμα αποφασισμένες εκφράσεις της πληγωμένης ματιάς του και του επιβλητικού παρουσιαστικού του μπορείς να διακρίνεις κάτι που οι πρωταγωνιστές καθαρόαιμων περιπετειών σπάνια διαθέτουν: ειλικρινές, αφιλτράριστο πάθος.

Καθώς αυτός ο στρατός του ενός διαλύει το δρόμο του μέσα από παράνομες οργανώσεις και αστυνομική διαφθορά, μην αφήνοντας την συναρπαστική αυτή περιπέτεια να κάνει κοιλιά έστω μισού δευτερολέπτου, θα αντισταθείς για λίγο αλλά τελικά θα κλείσεις τις ενστάσεις σου σε ένα κουτάκι, προς επανεξέταση μετά το πέσιμο των τίτλων τέλους. ***

ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ: Ακόμη εδώ είστε;! *****

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s