Δρέσδη: 64 χρόνια μετά

64 χρόνια πέρασαν από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης, το βράδυ της 13ης Φεβρουαρίου του 1945. Μέσα σε δυό μέρες, 1300 βομβαρδιστικά έριξαν 3900 τόνους βομβών δολοφονώντας εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους, γυναίκες και παιδιά, καταστρέφοντας μεγαλειώδη μνημεία και την πανέμορφη πόλη της Δρέσδης. Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κατά του Γερμανικού λαού, κατά του πολιτισμού και για τα οποία ποτέ δεν καταδικάστηκαν οι “δημοκράτες”.
Το ακόλουθο πρωϊνό, το κέντρο της Δρέσδης θα ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά από την πυρκαγιά που ξέσπασε από τους βομβαρδισμούς. Η θερμοκρασία φτάνει τους 1500 βαθμούς Κελσίου…

“Στα αριστερά βλέπω ξαφνικά μια γυναίκα. Την βλέπω ακόμη και σήμερα, δε πρόκειται να τη ξεχάσω ποτέ. Κρατάει κάτι σαν δέμα στα χέρια της. Είναι το μωρό της. Τρέχει, πέφτει, το μωρό πέφτει μέσα στη φωτιά.
Ξαφνικά, βλέπω ανθρώπους ξανά, ακριβώς μπροστά μου. Κραυγάζουν και κάνουν χειρονομίες, και μετά, μέσα σε απόλυτη φρίκη και κατάπληξη, τους βλέπω έναν-έναν να πέφτουν στο έδαφος. Σήμερα γνωρίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί πέθαναν από έλλειψη οξυγόνου. Λιποθύμισαν και έγιναν στάχτη.

Ένας τρελός φόβος με κατακλύζει και από εκείνη τη στιγμή λέω συνεχώς μόνο μία απλή φράση στον εαυτό μου: “Δεν θέλω να καώ μέχρι να ξεψυχίσω”. Δεν ξέρω πόσους ανθρώπους είδα να πέφτουν μπροστά στα μάτια μου. Γνωρίζω όμως ένα πράγμα: δεν έπρεπε να καώ.

Margaret Freyer, επιζήσασα
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s